browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Gelukskatten in Eelderwolde

Posted by on 19 januari 2012

    
DVHN | Gepubliceerd op 21 maart 2011, 10:49 Laatst bijgewerkt op 29 juli 2011, 10:23
   

  
Woe Ping in Eelderwolde biedt een ongebruikelijke combinatie. Niet die van Chinees en Thais eethuis ineen, dat een-tweetje zien we steeds vaker, maar die van Chinees restaurant mét hotel. Negen kamers hebben ze hier. ‘Gelegen aan het Paterswoldsemeer’, jokt de website. Aan de straat is accurater.

Die straat is de lommerrijke verbindingsweg tussen Groningen en Paterswolde. Daar waar je het precies niet verwachtte, omdat er bijna geen huis in de omgeving stond, opende Woe Ping voor ons gevoel al eindeloos lang geleden de deuren. Toentertijd misschien geen handige plek, op z’n minst een curieuze. Maar inmiddels zijn we jaren verder en verrees aan de overzijde de woonwijk Ter Borch. In Drenthe, doch vastgebouwd aan de stad Groningen die daar eerder al de prestigieuze wijk Piccardthof bouwde. Het klantenpotentieel van Woe Ping groeide in korte tijd met duizenden mensen. Kom daar in een gemiddeld dorpje eens om.

Misschien moeten de veronderstelde revenuen nog ter investering worden aangewend, want de jarenzeventigbehuizing van Woe Ping laat hier en daar een fikse veer. Niettemin pakt Woe Ping uit met een rits voorgeschreven Chinese bijouterieën en ornamenten uit het gedateerde handboek Hoe richt ik een Chinees restaurant in?

Op tafel ligt gesteven zachtgeel katoen, maar verder zien we vooral veel rood, goudkleur en bruin. Chinese lampions, gegraveerde glazen panelen, bonte aardewerken vazen en de Chinese gelukskat Maneki Neko in diverse gedaantes – u kent ze wel, die zittende kitschpoezen met vaak een zwaaiend armpje; ze wensen u geluk toe. Het ‘topstuk’ van Woe Ping is een grote, ovalen tafel, met daarin verzonken een aquarium met goudvissen.

Het weerzien met het Chinese bier Tsingtao (à €2,80) brengt goede herinneringen boven, die Woe Ping weet te versterken met nr. 69 dim sum voor 2 personen (€12,50), een combinatie van krokante garnalen, ha kau, sieuw mai en Kantonese loempia. Een keurig bordje, ook qua omvang, met twee dipsausjes: de een met de bekende zoete chilisaus en de andere met een warme, mollige gembersaus. De ha kau, gemalen garnalen in gestoomd deeg, en de sieuw mai, zachtgekruid gehakt, zijn zeer welkome gasten op onze tafel. Ook het gefrituurde duo loempia en garnaal wijzen we niet af, maar is wel te vet.

Uiteraard proberen we de Chinese wijn die als Suntime wordt aangeprezen. De wijn komt uit Xinjiang, in het uiterste noordwesten van China. Wij denken meteen: ‘onherbergzaam’. Fout. Het gebied ligt op 44° noorderbreedte, zo vermeldt het reclamekaartje, net als Bordeaux. In Xinjiang vond 2000 jaar geleden al wijnbouw plaats, de regio herbergt immens grote wijngaarden, met een enorme productie. We nemen een fles chardonnay (€22,50). Zeker gezien de dubieuze reputatie van Chinese wijn is deze lichtdroge, zachtfruitige witte wijn best een aardige.

Hermus is benieuwd naar de Thaise tak en informeert bij de goedlachse Chinese gastvrouw. “Jaaa, Thai heel lekkee”, zingt ze. “Veel mensee bestellee. Nee, kok Chinees. Maar Thai geleerd. Heel lekkee Thai koken.” Zo, krabbel dan nog maar ‘ns terug. Het wordt nr. 227 Pad Ruam Mitr Talay (€21,50), een feestelijk zeebanket van garnalen, sintjakobsschelpen en visfilet in pikante saus, geserveerd in het pannetje. Het zeefruit smaakt prima, al garen de sintjakobsschelpen op de réchaud snel door en is daarmee dus enige haast geboden. Hermus is tevreden, maar: “Toch is dit Thais met een Chinees karakter.”

Zandstra is trouw aan de Chinese keuken. Hij kiest van de Szechuanese specialiteiten nr. 22 Chuan La Kai (€14,50), kipfilet met speciale hete saus. De pittigheid valt erg mee, we hebben wel voor hetere schotels gestaan. De malse stukjes kip vormen een bont, maar razend smakelijk geheel met rode en groene paprika, prei, ui, komkommer, peen en bamboescheuten.

Een nagerecht komt in China doorgaans niet op tafel. Woe Ping voert toch een flink aantal desserts, maar alle met ijs. Zandstra legt zich daarbij neer en finisht met verse vruchten royal (€8,50), met roomijs en verse slagroom. Een bordje in waaiervorm toont kunstig gesneden appel en redelijk ijs, maar is verder een stuurloos allegaartje van een beetje kiwi, twee partjes mandarijn, wat banaan, een aardbei en rijkelijk meloen. En Hermus? Die neemt een Irish coffee (€5). Echt Chinees

Comments are closed.